Μυρωδιές… Να βγαίνουν από το φούρνο, που ξεροψήνεται το αρνάκι ή το κατσικάκι, και να πλημμυρίζουν ολόκληρο το σπίτι. Κι εμείς, ως παιδιά, να μην κρατιόμαστε και να καίμε τα δάχτυλά μας, στην προσπάθειά μας να αρπάξουμε μέσα από τη γάστρα την πατατούλα με τη φρεσκοτριμμένη ρίγανη το θυμάρι και το δεντρολίβανο. Και η άκρη της γλώσσας μας σχεδόν να μουδιάζει από την έντονη γεύση.
Συστατικά τόσο απλά, αλλά τόσο απαραίτητα για να θεωρηθεί πετυχημένη μια συνταγή από τις Ηπειρώτισσες γιαγιάδες μας. Είναι αυτό το τελευταίο «touch», που θα ‘λεγε και η σύγχρονη νοικοκυρά. Και μετά, εκείνο το αφέψημα ρίγανης που μας έφτιαχνε ο παππούς όταν αρρωσταίναμε. Έβραζε ένα κουταλάκι του γλυκού αποξηραμένη ρίγανη σε λίγο νερό, το σούρωνε, προσέθετε λίγο μέλι και μας το σέρβιρε με όλη του την αγάπη. Βάλσαμο, όπως και το φασκόμηλο για το κρυολόγημα και τον καταπονημένο οργανισμό.
